کار خدمت به مردم، با تمام سختی و استرس، شیرینی خود را دارد.

به گزارش روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی استان سمنان؛ کارکنان خدوم دانشگاه گنجینه‌ای گرانبها هستند و نگاهی به تلاش ها و زحمات این عزیزان، مسیر راه را برای جوانان این مرز و بوم روشن می­ کند و تبیین خدمات آنان برای شهروندان شیرینی توام با آگاهی به ارمغان خواهد آورد.

در ادامه سلسله گفتگوهای صمیمانه با همکاران دانشگاه علوم پزشکی استان سمنان، در خدمت راضیه نصرتی، از همکاران عزیز تلفن خانه بیمارستان ولایت دامغان هستیم. امید است این سلسله گفت‌وگوها سبب شود که ضمن معرفی همکاران، تلاش ها و فعالیت های این عزیزان در عرصه های مختلف ارائه خدمت به هم استانی های فهیم نیز، دیده شود.

ضمن عرض خیر مقدم، لطفا خودتان را معرفی کنید:

راضیه نصرتی هستم کارمند دانشگاه علوم پزشکی استان سمنان و در تلفنخانه بیمارستان ولایت دامغان مشغول به خدمت هستم.

از چگونگی شروع همکاری خود با دانشگاه علوم پزشکی استان سمنان، بفرمایید:

حدود 15 سال پیش به عنوان نیروی شرکتی در تلفنخانه بیمارستان رضایی دامغان، همکاری خودم را با مجموعه دانشگاه شروع کردم و بعد چند سال به قراردادی تبدیل وضع شدم.

ابتدا حدود ده روز آموزش دیدم و در کنار همکارانی که در سه شیفت فعالیت می کردیم، به کار مسلط شدم.

شاید آنقدر به برخی از فعالیتهایی که در مجموعه خدمات ارائه شده توسط دانشگاه علوم پزشکی استان سمنان، انجام می پذیرد عادت کرده­ایم که توجه کمتری به آن می کنیم، خوب است با نگاهی دقیقتر و مرور دوباره زحمات همکاران، این تلاشها را یاد آور شویم.  خانم نصرتی لطفا از روزهای کاری خود برایمان بگویید:

شرایط کار ما طوری است که اگر یک لحظه تعلل در پاسخگویی به تلفن ها یا دیر خبر دادن به پزشکان، ممکن است نتایج غیر قابل پیش بینی به دنبال داشته باشد. همین طور باید پاسخگوی تماسهای تلفنی ارباب رجوع باشیم.

گاهی در تماسهای تلفنی که از بیرون بیمارستان دریافت می کنیم، انتظاراتی وجود دارد که قابل اجرا نیست، مثلا ساعت استراحت بیماران است و طبق مقررات نباید تماس تلفنی با بیماران برقرار شود اما بستگان بیمار اصرار دارند که با فرد بستری مکالمه داشته باشند که امکان پذیر نیست.

در بیمارستان ولایت خطوط تلفن زیاد است و پاسخگویی و دقت زیادی نیاز دارد، از طرفی چون هنوز تلفن گویا در بیمارستان فعال نیست، حجم کار بسیار زیاد است. اما کار خدمت به مردم، با تمام سختی و استرس، شیرینی خود را دارد. همراه بیماران گریه می­کنیم و همراه بیماران می­ خندیم.

فعالیتی که در تلفنخانه انجام می گیرد زیاد است از پاسخگویی به تماسهای داخلی و خارج از بیمارستان گرفته تا پیج کردن و کد دادن و ... که همه باهم انجام می شوند و نمی ­توان بخشی از آن را به زمان دیگر موکول کرد. گاهی حتی فرصت پاسخ دادن به تلفن همراه شخصی خودمان را هم پیدا نمی کنیم!

از همکارمان پرسیدم که در زمان های فراغت چه برنامه ای برای خود دارد:

با فشار کاری زیاد و کمبود نیرو، استرس زیادی را تحمل می­ کنیم و اوقات فراغت چندانی نداریم ولی در ساعاتی که فرصتی پیدا می کنم، دوست دارم به آشپزی، گل آرایی و دکوراسیون بپردازم.

در حال حاضر با توجه به حجم بالای کار، اولویت اول ایجاد تلفن گویا است و چون در محل اطلاعات بیمارستان مستقر هستیم، فضای کوچکی داریم و با توجه به شرایط شیوع کرونا، مناسب نیست. امیدوارم به فضای دیگری که مختص تلفن خانه باشد، منتقل شویم.

در پایان ضمن عرض خدا قوت، آرزوی سلامتی برای همه همکاران ارجمندم دارم.

مصاحبه ­گر: مارال صمصامی کارشناس روابط عمومی دانشگاه