معاونت تحقیقات و فناوری دانشگاه
تازه های پژوهشی دانشگاه؛ بررسی اثر کوتاه مدت و بلندمدت تحریکات الکتریکی آنودال ناحیه حرکتی مغز به همراه فیزیوتراپی روتین بر اسپاستی سیته و سطح فعالیت فلکسورهای مچ دست در بیماران سکته مغزی
روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی استان سمنان؛
مشکل رایج بعد از سکته مغزی، اختلال حرکتی است که تأثیر منفی بر تحرک و کیفیت زندگی افراد دارد. یکی از اختلالات حرکتی شایع در بیماران سکته مغزی، اسپاستی سیته می باشد که اغلب به عنوان افزایش تون وابسته به سرعت عضله تعریف می شود. به نظر می رسد که اسپاستی سیته در بیماران مبتلا به سکته مغزی در اندام فوقانی بیشتر و ناتوان کننده تر از اندام های تحتانی می باشد. در مطالعه حاضر کوتاه مدت و بلندمدت تحریکات الکتریکی آنودال ناحیه حرکتی مغز به همراه فیزیوتراپی روتین بر اسپاستی سیته و سطح فعالیت فلکسورهای مچ دست در بیماران سکته مغزی بررسی شد. نتایج این مطالعه نشان داد که روش تحریک الکتریکی مستقیم مغزی آنودال بر ناحیه کورتکس حرکتی درگیر به همراه فیزیوتراپی روتین می تواند به طور معناداری سبب کاهش اسپاستی سیته بلافاصله از مداخله شود(p<0.05) ، این درحالی ست که بهبودی در گروه کنترل و غیرواقعی معنادار نبود (P>0/05). بعلاوه پس از یک ماه دوره ی پیگیری نیز کاهش اسپاستی سیته در گروه تحریک الکتریکی مستقیم مغزی آنودال بطور معناداری مشاهده گردید، اما این بهبودی در دو گروه دیگر حفظ نشده بود(P>0/05). همچنین نتایج نشان دهنده افزایش معنی دار سطح فعالیت فلکسور مچ دست بدنبال حرکت اکتیو فلکشن مچ دست در گروه تحریک الکتریکی مستقیم مغزی آنودال بود در حالیکه در دو گروه دیگر هیچ تفاوت معناداری مشاهده نگردید. فیزیوتراپی روتین به تنهایی نمی تواند سبب کاهش اسپاستی سیته در بیماران سکته مغزی شود. تحریک الکتریکی مستقیم مغزی آنودال بر ناحیه کورتکس حرکتی درگیر به همراه فیزیوتراپی روتین در یک مدت زمان کوتاه نیز می تواند اثرات مثبت و معنادار کوتاه مدت و دراز مدت بر بهبود اسپاستی سیته و سطح فعالیت عضلات اسپاستیک فلکسوری مچ دست در بیماران سکته مغزی داشته باشد.
این مطالعه در مجله Neurological Sciences به آدرس زیر منتشر شده است: