تازه های پژوهشی محققان دانشگاه

روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی استان سمنان؛

تاثیر افزایش سرعت راه رفتن بر فعالیت همزمان عضلات مفصل مچ پا بر اساس شدت اسپاستی سیتی در بیماران سکتۀ مغزی مزمن

در تحقیقی که توسط خانم دکتر محمدی و همکاران روی بیماران مبتلا به سکتۀ مغزی مزمن به  منظور بررسی تاثیر سرعتهای مختلف راه رفتن بر میزان همزمانی انقباض عضلانی در عضلات آگونیست و آنتاگونیست مچ پا بر اساس شدت اسپاستی سیتی در عضلات پلانتارفلکسور انجام شده است، مشخص گردیده است که در فاز push offسیکل راه رفتن در زیر مجموعۀ با اسپاستی سیتی شدید(مقیاس تاردیو≥2) فعالیت عضلۀ گاستروکنمیوس داخلی سمت مبتلا با افزایش سرعت راه رفتن افزایش یافته است ولی تاثیری در فعالیت عضلۀ تیبیالیس قدامی نداشته است در وافع افزایشی در شاخص فعالیت عضلانی Normalized EMG TA/ Normalized EMG MGمشاهده نشده است، بنابراین داده های این مطالعه نشان داده است که بیماران سکتۀ مغزی می توانند با امنیت بر روی تردمیل با سرعتهای 20 الی 40 درصد سریعتر از سرعت دلخواهشان، برای بهبود بازده عضلۀ گاستروکنمیوس داخلی آموزش داده شوند بدون اینکه اثر بدی بر بازده عضلۀ تیبیالیس  قدامی داشته باشند.نتایج این تحقیق بصورت تفصیلی در جلد 18، شماره 1(پیاپی61) پاییز1395 در فصلنامه علمی پژوهشی کومش به چاپ رسیده است.